Verhalen van Eef

Communiceren of dumpen?

Sun, 18 Jan 2026 14:08:04 GMT

Zodra de woorden communicatieadviseur én lichaamsgericht psychotherapeut (in opleiding) mijn mond verlaten zie ik het vraagteken bij de ander verschijnen. “Oh, dat is wel iets heel anders”, komt er dan regelmatig terug. Maar deze twee ‘beroepen’ liggen voor mij veel dichterbij elkaar dan je op het eerste gezicht denkt.

In de basis draait communicatie om drie delen: een zender, een boodschap en een ontvanger. Lijkt simpel, maar dat is het niet. Want wie (of wat) is de zender? En wie (of wat) is de ontvanger? Hoe zitten zender en ontvanger in elkaar? Hoe ervaren zij de wereld? Met welke bril kijken ze? Naar hun omgeving, naar de ander, naar zichzelf? Zonder een antwoord op die vragen is het verrekte lastig om een boodschap over te brengen.

Zonder de minste poging om je een beetje in de ander te verplaatsen wordt communiceren gemakkelijk ‘dumpen’, zoals docent Sjaak Overbeeke het treffend verwoordde tijdens het blok Communicatie van de opleiding Integrated Psychotherapie van BodyMind opleiding. Maar je in de ander verplaatsen is niet voldoende. Je hebt ook jezelf te kennen. Waarom wil je überhaupt een boodschap overbrengen? Welke behoefte ligt er onder, welke irritatie zit je in de weg? Als je dat antwoord niet (goed) kent, wordt je boodschap warrig en de communicatie onduidelijk. Met een grote kans op (wederzijdse) frustratie en zeer waarschijnlijk het nodige gedoe in de relatie. Of die nu zakelijk of privé is.

En dit is precies waar mijn werk als communicatieadviseur en dat als therapeut elkaar raken.

Ik bevraag de organisatie waar ik voor werk op de bedoeling achter hun boodschap. En help haar onder andere om zich te verplaatsen in de ontvanger, zodat de ruis verdwijnt en er verbinding ontstaat tussen de organisatie en (in mijn huidige werkplek) de inwoner.

Als therapeut help ik een cliënt om het gedoe in diens leven te ontwarren. Om weer verbinding te maken met diens behoeften en verlangens. Zodat ook de communicatie met de ander zuiverder wordt en er meer vrijheid ontstaat in de cliënt en diens leven. Zowel privé als op het werk.

Leven in je lijf

Ben jij benieuwd hoe je ook meer vrijheid kunt ervaren in je zelf en je communicatie? Hoe je los(ser) komt van gedoe op je werk, in je familie, met je partner? Dan begint dat voor mij met meer verbinding met je hele lichaam. Daarvoor hoef je helemaal niet direct naar een coach (mag wel natuurlijk ��)!

En van de leukste en betaalbare manieren om meer te gaan leven leven in je lijf is meedoen aan een training van Leven in je Lijf! Op 23 februari starten Bregt Beerens en Femke Roco een nieuwe reeks in Brummen (omgeving Zutphen/Arnhem/Apeldoorn). En ik mag daarbij assisteren!

Nieuwsgierig of meer weten? Meld je dan aan voor de open les op maandagavond 9 februari door een berichtje te sturen naar Bregt. Of kijk op debinnenruimte.nl .

Vuurspuwen

Tue, 25 Nov 2025 11:17:42 GMT

Er borrelt iets onderin mijn buik. Mijn benen voelen sterk, mijn voeten lijken zich stevig in het tapijt te hebben verankerd. Ik kan voelen dat mijn ogen vuur spuwen en uit de diepte van mijn keel klinkt een zware grom.

Draken en Elven
Deze oefeningen draait om draken en elfen en mijn draak is duidelijk goed wakker. Ze houdt wel van wat vuur. Geniet ervan om dat samen met andere draken nog een beetje extra op te stoken en kijkt uit naar elven om te verslinden.

Opeens sta ik oog in oog met een elf. Zo eentje met zachte ogen, liefdevol en aanwezigheid. Ik grom een beetje harder. Zak dieper door mijn benen voor extra grond en laat het vuur in mijn buik op vlammen.

De elf blijft me aankijken. Zachter, aanweziger, verwelkomend lijkt het wel. Nog een grom. Nog een liefdevolle blik. We staan, best dichtbij elkaar eigenlijk. We kijken, ik stamp, de elf danst.
En dan opeens, bij de laatst grom, kraakt er iets in het midden van mijn borst. Mijn kaken ontspannen en de draak verzacht. Ik maak me los uit het contact en vervolg de oefening met een diepe geraaktheid die me ook de rest van de dag niet meer los laat:

Ik kwam met al mijn vuur. En de elf bleef. ��

Hoe brandt jouw vuur?
Deze ontmoeting raakte een oude, vertrouwde, pijnlijke vraag: als ik kom met al mijn vuur, kracht … woede en boosheid, blijf je dan?
Tot nu toe was het antwoord daarop eigenlijk altijd: nee. Mijn vuur, de boosheid, de kracht, de levenslust die er onderzit was niet welkom, maar te veel, te luid, te aanstellerig, te ….
Dus leerde ik om me in te houden, aan te passen, zoet te zijn.
En daar kan een mens flink moe van worden.

Hoe is dat voor jou? Herken je het? Ben je klaar met inhouden? Heb je genoeg van de kramp in je lijf? Wil je op zoek naar manieren om uit standje waakvlam te komen?

Er in, Er uit

Tue, 25 Nov 2025 11:13:23 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

What's in a name

Sat, 05 Apr 2025 11:34:47 GMT

Blijkbaar meer dan ik besef. Of misschien meer dan ik wil toegeven?

Ik schreef al eerder over de Aaaa van Eva en hoe mijn eigen ontwikkeling samen gaat met de ontwikkeling van de namen die ik bij mijn geboorte kreeg. Sindsdien zijn er regelmatig mensen die me met Eva aanspreken. Dat doet me goed, ook al merk ik dat het ook wringt. Want er is meer.

Ik worstelde met die ‘meer’. Heb moeite om die ‘meer’ in te nemen en toe te eigenen. Stemmetjes als ‘Wie denk je wel niet dat je bent?’ en ‘Wat zullen ze van me denken?’ steken al snel de kop op. Zo ook in de kwestie naam. Want mijn ouders hebben me twee prachtige, maar ook krachtige namen gegeven: Eva en Maria.

Eva ken ik: zij is ‘de leven gevende' of 'de moeder van alle levenden’. Een grote taak, die naam. Maar misschien wel de verklaring waarom ik vier dochters op de wereld zette �� . Ik gebruik haar en haar verkleining, Eefke, en afkorting, Eef, al mijn hele leven.

Tsja, en dan Maria, de naam die er een beetje achteraan komt. Een naam met een verhaal: een onbevlekt ontvangen moeder en een hoer. Lekker dan. Geen wonder dat ik daar wat moeite mee heb ��. Toch ontdek ik steeds meer dat zij ook echt bij mij hoort. Zeker wanneer ik me meer verdiep in haar betekenissen. Dat zijn er volgens wikipedia ruim zestig. Waarvan de bekendste: schoonheid, druppel of ster van de zee, liefhebbende en bitter / weerspannigheid.

Eerlijk is eerlijk; wanneer ik in de spiegel kijk, dan zie ik al die kanten van Maria en Eva in mezelf terug. Soms is dat veel. En is het meer, meer van mij, meer dan alleen Eef. Tijd om die ‘meer’ te omarmen.

Mijn naam is Eva Maria.

En hoewel ik die naam al mijn hele leven draag, moet ik er nog wel een beetje aan wennen om haar echt te gebruiken. Toch is dat precies wat ik vanaf nu ga doen.

Liefs

Eva Maria Duin

De perfecte ouders

Mon, 10 Mar 2025 07:40:26 GMT

Twee paar liefdevolle ogen kijken naar mij. Ze zijn samen. En ze zijn bij mij. Ik zie hun warme glimlachen en voel een aai over mijn hand. Ik glimlach naar hen en kijk nog eens. Opeens zie ik het: zo is het goed. Ik ben veilig en vervuld. Zachtjes laat ik me dieper in de matras zakken. Ik leg mijn hoofd neer en zak weg in een vredige moeheid.

Het is de laatste fase uit een van de oefeningen tijdens het blok Karakterstijlen van deze maand. Een blok waarin we ontdekken hoe de relatie met onze ouders - of het gebrek daar aan - in onze jeugd terug te zien is in ons lichaam en onze overlevingsmechanismen. In de laatste fase van iedere oefening ontmoeten we de “perfecte” ouder.
Natuurlijk bestaat de perfecte ouder niet. Vandaar de aanhalingstekens. En toch hebben we volgens het systemisch werk de beste ouders. Zonder jouw ouders was jij er namelijk niet geweest. Zonder hen was jij niet jij geweest hoe fantastisch, kundig of ronduit waardeloos ze hun rol als ouder ook vervulden. We hebben het ermee te doen. Ook als het beter is om op dit moment in jouw dagelijks leven weinig of geen contact met (een van) hen te hebben. We hebben hen te nemen. En ja, dat is soms makkelijk gezegd dan gedaan.

In het systemisch werk vind je visualisatie-oefeningen die je daarmee kunnen helpen. Zoals deze van Bert Hellinger - de grondlegger van familieopstellingen - uit boek ’De kunst van het helpen’:

Ga ergens zitten waar je niet gestoord kunt worden en sluit je ogen. Stel je voor dat je voor je ouders staat. Je kijkt naar je moeder en naar je vader. Achter hen zie je hun ouders staan, jouw opa’s en oma’s. Achter hen zie hun ouders staan en daarachter hun ouders en zo zie je vele generaties ver.

Het leven stroomt door hen allen heen. Niemand van hen kon ooit er ooit iets aan toevoegen en niemand van hen kon er ook iets van afhalen. Ze ontvingen het leven en gaven het door. In het ontvangen en het doorgeven van het leven waren ze allemaal perfect. Niemand van hen was beter, niemand van hen was slechter. Het maakt niet hoe ze verder waren. Waar het ging om het doorgeven van het leven waren ze allemaal gelijk.

Kijk naar je ouders, kun je ze zien. Kijk naar je moeder tot je haar werkelijk ziet. Kijk naar je vader totdat je hem werkelijk ziet. Voel wat er gebeurt. Als we naar onze moeder en onze vader kijken en we zien onszelf en we voelen dat we hun kind zijn, dan kunnen we in ons hart en onze ziel helemaal openstellen voor het leven dat ze aan ons hebben doorgegeven. Misschien lukt het je om een buiging te maken voor je ouders, je om te draaien en met je rug tegen hen te leunen. Dan kun je vooruit kijken naar je eigen leven en de manieren waarop jij het leven door kunt geven.

————

Sinds oktober volg ik de opleiding Integrated Psychotherapie bij Bodymind Opleidingen. Ik schrijf stukjes over mijn avonturen. Deze keer viel dat mooi samen met mijn achtergrond als systemisch coach.

Animale

Wed, 15 Jan 2025 13:49:50 GMT

“Sorry, ik moet even een paar passen naar achter.”

Terwijl ik mijn maatje aan de overkant aan blijf kijken, schuif ik weg uit de rij studiegenoten aan mijn kant van de zaal. Ik spreid mijn armen en zuig opnieuw een grote teug lucht naar binnen, terwijl er nog een paar tranen over mijn wangen naar beneden glijden. Mijn hele lijf tintelt en mijn hoofd is nog een beetje licht van de diepe ademhaling waar deze oefening mee begon:
We staan voorovergebogen op een rij. Handen op de bovenbenen met de vingers naar binnen, zodat er voldoende ruimte is om je longen te vullen. Wanneer die vol genoeg zijn, na de ‘drie!’, spring je in de richting van je maatje tegelijk met een hardop uitgesproken ‘Ik’.

Ik weet niet of het de diepe ademhaling was of de heldere ‘ik’, maar wanneer mijn voeten de grond weer raken schieten de tranen in mijn ogen. Ik ben een beetje duizelig en voel me tegelijk heel groot. De energie giert door mijn lijf en mijn plekje in de rij voelt opeens veel te smal. Er is zoveel meer. Meer van mij.

Dus sta ik hier, een paar passen naar achter met gespreide armen te tintelen. Ik zucht. En dan opeens is hij daar. Mijn middenrif begint zich een beetje zenuwachtig aan te spannen, maar er is geen ontkomen meer aan. Vanuit de aarde onder mijn voeten rolt hij via mijn benen naar boven. In mijn buik ontdekt hij zijn kracht en met behulp van de grote hoeveelheid zuurstof in mijn longen baant hij zich resoluut een weg verder om hoog. Mijn keel zet zich open en dan klinkt er uit mijn mond een luide diepe rollende brul.

De leeuw is los… ��

————

Sinds oktober 2024 volg ik de opleiding Integrated Psychotherapie bij Bodymind Opleidingen. Ik schrijf stukjes over mijn avonturen.

Ben je benieuwd naar meer tekst en uitleg? Lichaamsgericht therapeut èn stafdocent bij BodyMind opleidingen Marjolijne van Buren-Molenaar schrijft ook heel graag. Een paar dagen geleden deelde ze e en ‘ik’-oefening di e je goed zelf kunt doen.

Verteren

Wed, 15 Jan 2025 13:46:22 GMT

Voorzichtig zet ik een stap naar voren. Ik sta midden in de zaal tussen mijn studiegenoten. Zij zetten hun eigen stappen. Ik voel een zwaarte in mijn buik. Hij is bol en gespannen. Boven mijn navel zit een strakke band. Ik leg mijn hand erop. We doen een visualisatieoefening met ons leerdoel voor dit jaar. Dit is de eerste stap. Mijn aandacht gaat naar mijn hand op mijn buik en het gewicht dat zich daar bevindt. Oe, hier moet iets verteerd worden, schiet er door mijn hoofd. Ik denk terug aan gebeurtenissen van de afgelopen week. Pff, ja. Maar eerst verlang ik naar rust.

In de auto onderweg naar huis voel ik een gekkige kramp in mijn buik die ook de volgende dag niet verdwijnt. Tot vrijdagmiddag. De meiden zijn goed overgedragen aan hun vader, de taken zijn volbracht en ik ben neergeploft op de bank. Toch draait mijn hoofd overuren. Het denkt, analyseert, wikt en weegt. Opeens herinner ik me een andere stap uit de oefening naar mijn leerdoel. Toen ik ging bewegen voelde ik me vrijer. Ik stap van de bank, draai de volumeknop van de muziekspeler omhoog en begin voorzichtig mee te deinen op het ritme. Nog geen drie seconden zijn er nodig om een schok teweeg te brengen en de band boven mijn navel te laten barsten. Met horten en stoten dwingen de tranen zich een weg naar buiten. Ik barst in een luid snikken uit.

Volgens mij is het verteren begonnen …

---------

Dagen later spreek ik even met mijn studiebuddy. We mogen graag alles wat we meemaken analyseren en duiken thuis meteen de boeken in om alles uit te zoeken. Maar als we verder praten voel ik dat die kennis komt. Alles op zijn tijd. De herontdekking van de wijsheid van ons lichaam is op dit moment al magisch én uitdagend �� genoeg.

Sinds oktober volg ik de opleiding Integrated Psychotherapi e bij Bodymind Opleidingen . I k schrijf stukjes over mijn avonturen.

�� Engin_Akyurt

Aaaaa…

Wed, 15 Jan 2025 13:42:17 GMT

Met mijn benen in kleermakerszit zit ik op de matras in het midden van de kring. Onder mijn billen een meditatiekussen, zodat mijn rug beter kan ontspannen. Het gaat over mijn verlangen, maar het enige waar ik aan kan denken is mijn naam. De mensen om me heen kennen me als Eef en dat voelt opeens een beetje kaal. Dus ik vertel:

Over de namen die ik mijn geboorte kreeg: Eva Maria, en de naam waarmee ik geroepen werd: Eefke. Die ‘ke’ is er met de jaren afgevallen. Terwijl ik praat kan ik voelen dat dat klopt. De ‘ke’ blijft een beetje hangen bij mijn middenrif en ik moet mijn buikspieren kort en stevig aanspannen om de klank voor te brengen. Mijn rug bolt zich en ook mijn kaken schuiven krachtig naar voren. Het voelt hard en ik word er moe van.

Ik kijk in de ogen van èèn van mijn groepsleden en opeens voel ik het: EvA! ‘Aaaaaahh’, mijn schouders en kaken ontspannen. Er komt ruimte in mijn borst en buik. Mijn adem stroomt tot diep in mijn bekken. Ik zak.
Opeens is mijn verlangen kraakhelder en iets later stap ik als herboren de matras af. Zachter, stromender, voller, levendiger.

Hallo, mijn naam is Eva. Zeg nog maar even Eef.

Sinds oktober volg ik de opleiding Integrated Psychotherapie bij Bodymind Opleidingen . Ik schrijf stukjes over mijn avonturen.

�� Carla Manten

Mist

Wed, 15 Jan 2025 13:36:29 GMT

Met zwabberende knietjes sta ik te wachten voor het flessenautomaat bij de Albert Heijn. Mijn benen voelen wankel, mijn bekken als een zakje losse botten en mijn schouders licht. Mijn lichaam is aan het uitbalanceren. Op zoek naar een nieuw evenwicht nadat het in de voorbij dagen liefdevol door elkaar werd gehusseld.

Vier dagen geleden reed ik door een dikke mist richting de Achterhoek. Het eerste deel van de rit ging over bekende wegen, maar door de dikke mist herkende ik niets. Toen de mistsluier leek op te trekken werd de mist in mijn hoofd dichter. Er werd gewerkt aan de weg, bekende stukken waren verlegd, gebaande paden leken afgesloten. Terwijl de sluier voorzichtig dunner werd, dwaalde ik langs bekende plekken die opeens onherkenbaar bleken. De stuurlui in mijn hoofd trokken de navigatieapps en verkeersborden in twijfel. Ze wilden alle kanten op en veroorzaakten daar een hoop chaos en gedoe mee. Gek werd ik ervan. Tot ik besloot om me over te geven aan de route op het scherm van mijn mobiel. Al slingerend via onbekende straten leidt de app me de bekende stad uit en het gemoedelijke landschap in. De mist trekt verder op. Terwijl de zon haar stralen door de toppen van de bomen en over de gloeiende weides van de Achterhoek schijnt, glijd ik zo het eerste blok van het eerste jaar Integrated Psychother apie van Bodymind Opleidingen in.

Vier dagen later sta ik hier. Met zwabberende knietjes en een wankelend lijf te wachten voor het lege flessenautomaat. Ik geef me over aan de route die uitgestippeld is en heb me in al het gewiebel lange tijd niet meer zo stevig gevoeld.

--------

Sinds oktober 2024 volg ik de opleiding Integrated Psychotherapie b ij Bodymind Opleidingen .

Ik schrijf stukjes over mijn avonturen.

Dansliedje

Mon, 20 May 2024 14:44:53 GMT

Blote voeten op de koele bosgrond. De aarde is zacht en nog een beetje vochtig van de heftige regenbuien van gisteren. Het is nodig, die blote voeten op de aarde. Voelen hoe de onderkant van mijn voet de aarde raakt. De zachte bruine naaldjes van de bomen langs het smalle bospaadje. De natte grond, zwart en drassig. Een boomwortel. Auw, dat was een steentje.

In mijn hoofd is het druk. Het herhaalt een gesprek van gisteren. Schrapt, redigeert, herschrijft, plant vooruit en blikt terug. Er wordt gezocht, de wroet, gewikt en gewogen. Ik voel de drukte, ervaar de zorgen, de liefde, zie de angst. Ze zijn een grote poging tot afleiding, die blote voeten. Er is meer lucht nodig. Adem, tot diep in mijn bekken. Een luide binnensmondse Arghh. Veel sneller dan verwacht staan we allemaal, voeten, babbelend hoofd, ademhaling en ik, op een vijf sprong. En dan vallen we heel even stil. Welke kant moeten we op? Pad 1 valt af. Dat is een lange route. Pad 2 schuin naar rechts zou kunnen. Maar dan moet ik wel flink doorstappen om op tijd terug te zijn. Pad 4 is dan wel weer heel erg kort. Dat voelt onbevredigend. Ik kom uit pad 5, dus eigenlijk blijft alleen nummer 3 over. Schuin naar links. Ik ken het niet. Als enige van de vijf paden is deze onbekend en weet ik niet precies waar het uitkomt.

Tsja.. ‘Niet-weten’ is een thema deze dagen. Dus met een paar passen sta ik op de zachte groene middenberm van deze poot van de 5 sprong. Het zachte gras wrijft zachtjes de modder en dennennaalden van mijn voeten. Opeens valt me op hoe mooi dit paadje is. Onderin een gloeiende heide veldje met af en toe een frisse groene struik. Tot dusver had ik weinig oog voor het bos. Er was alleen maar aandacht voor de grond voor mijn voeten en het gebabbel in mijn hoofd.

De zon schijnt vol in mijn gezicht terwijl er een melodie tussen mijn oren omhoog borrelt. Een paar meter voor me suist een grote donkere vlek geruisloos over het pad. Hallo grote vriend! De buizerd cirkelt vlak bij tussen de bomen. Hi! Ik zie je. Fijn dat je er bent. Even landt hij boven in een boom om meteen weer met een schelle kreet op te stijgen.

De boodschap is helder. In mijn hoofd is de vrede terug gekeerd. en met een grote glimlach op mijn gezicht zie ik hoe de buizerd gezelschap krijgt. Samen vliegen de twee imposante roofvogels hoger en hoger totdat ze slechts nauwelijks zichtbare lijnen tussen de wolken zijn. Mijn voeten huppelen over het zachte pad: “Ik dans, ik dans, ik huppel en ik spring. Ik draai een pirouette en ik zing. Ik dans alleen of in een lange rij. Heel treurig en dan hoppa weer heel blij…”

Op één bil

Fri, 18 Nov 2022 15:18:09 GMT

“Hij duwt je constant naar rechts.”

Paardrijd-juf Marjan spreekt me vriendelijk toe terwijl de lieve pony onder me voor de zoveelste keer uit de volte breekt. “Smelten met links,” helpt Marjan me herinneren aan de taak die ik met mijn lichaam moet uitvoeren om de bocht naar links mooi te kunnen maken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar na een paar vreselijke pogingen voel ik opeens hoe de pony mij naar rechts duwt. Door in gedachten mijn linkerkant ‘te laten smelten’, lukt het me uiteindelijk om in balans te blijven en een paar prachtige bochten te maken. Les geleerd, denk ik tevreden na afloop van de les.

Terwijl ik de volgende ochtend de ontbijtrommel opruim, gaan mijn gedachten als een malle heen en weer. Mijn werk, een verbroken vriendschap, oude liefdes, de lange lijst met to-do’s… alles komt voorbij. Totdat ik opeens Marjan weer hoor roepen: “Hij duwt je constant naar rechts!” Opeens valt het kwartje en wordt er in mijn brein een linkje gelegd. Ik ren naar de boekenkast, waar het boek ‘ Van binnen weet je alles’ al op me ligt te wachten.

Op bladzijde 78 vind ik de bevestiging, waardoor ik de les van die lieve pony eindelijk echt begrijp. Want niet alleen door hem, ook door mijn werk, oude liefdes, die lange to-do en zo veel meer laat ik mij naar rechts duwen. Naar de kant van het denken en de buitenwereld. Ongemerkt kom ik met mijn volle gewicht op mijn rechterbeen te staan, doen mijn gevoel en binnenwereld niet meer mee én ontstaat er disbalans.

Die beweging naar rechts, weg van mijn gevoel, is een herkenbare. En erg onverstandig voor een ‘gevoelsmens’ zoals ik. Maar eigenlijk voor ieder mens. Beter houden we twee benen op de grond of twee billen op de pony. Want met één been of bil is het hard werken om overeind te blijven. Of - weet ik inmiddels uit ervaring – nagenoeg onmogelijk om die bocht de andere kant op te maken. Alleen wanneer we in contact zijn met zowel ons denken als ons voelen, met de buiten- én binnenwereld, zijn we in balans en kunnen we leven en handelen vanuit ons hart. Dat is niet alleen een waardevolle les voor mij persoonlijk, ook de maatschappij waarin we op dit moment leven kan wel een paardrijlesje van Marjan gebruiken. Misschien dat we op de polariteit van denken en voelen dan weer een beetje in het midden uit kunnen komen.

Wat wil jij?

Fri, 18 Nov 2022 12:47:27 GMT

Wat wil jij? Wat wil jij echt?

What do you want? Wat wil jij? Noah schreeuwt het naar Allie in deze trainer van The Notebook. "... Houd op met denken aan wat ik wil, wat hij wil, wat je ouders willen. Wat wil jij?" Dit blijkt een lastige vraag voor Allie. "Het is niet zo eenvoudig" geeft ze hem terug. En daarmee hebben ze eigenlijk allebei gelijk.

Wat wil jij?

Laten we beginnen met de vraag van Noah: Wat wil jij? Toch een eenvoudige vraag. Wat wil jij doen? Wat wil je leren? Wat wil je ervaren? Wat wil je bereiken op dit moment, de komende periode, in je leven? Wat wil je echt? En hoewel de vraag eenvoudig is, is hij ook ingewikkeld. Wij mensen zijn kuddedieren en passen ons graag aan die kudde aan. Je herkent het vast: Eigenlijk zou je heel graag eens friet willen eten, maar je weet dat je zusje meer van pannenkoeken houdt. Dus zeg je pannenkoeken. Eigenlijk ben je moe en wil je naar bed. Maar je weet zeker dat de rest je dan een mietje vindt. Dus ga je toch nog mee naar die andere kroeg aan de andere kant van de stad. Het liefst zit je de hele dag met je neus in de geschiedenisboeken. Maar daar kan je straks niets mee verdienen, dus kies je toch voor die studie rechten. Eigenlijk is het boek van jullie relatie uit. Maar je weet dat je je partner en kinderen een groot verdriet doet als je het boekt dicht klapt. Dus je blijft…

Ja, maar...

Hoe lastig ook, ik geloof dat het uiteindelijk toch beter is om te beginnen met wat jij wil. Het is namelijk jouw leven en hoe zonde is het als je dat niet op jouw manier leeft? Dat je aan het eind van de rit tot de conclusie komt dat je van alles hebt gemist doordat je consequent voor de ander koos. En terwijl ik dit schrijf merk ik meteen de neiging om "ja, maar..." te zeggen. Ja, maar aan mezelf denken is egoïstisch. Ja, maar je kunt toch ook eens iets voor een ander doen. Ja, maar ik zit toch niet alleen in deze relatie. Ja, maar …! Natuurlijk kun je best een keer pannenkoeken eten omdat je zus die zo lekker vindt. Maar zij kan ook een keer friet eten omdat jij dat zo graag eet. En vindt zij pannenkoeken eigenlijk wel zoveel lekkerder dan friet? Of heb jij bedacht dat ze die zo lekker vind omdat ze dat één keer heeft gezegd? Hoe vaak denken we niet voor een ander? Daarmee doen we dan niet alleen onszelf, maar ook die ander te kort. Ik schreef daar eerder iets over toen ik het had over je lot.

Het leven van een ander

Zo komen we bij de systemische kant van mijn verhaal. Bij het gelijk van Allie. Want hoe goed we ook weten wat we willen. Soms zijn we onbewust verbonden met een ander. Dit klinkt misschien een beetje vaag. Maar in het systemisch werk, binnen familieopstellingen, gaan we er vanuit dat we allemaal onderdeel zijn van meerdere systeem. Het allereerste systeem is de familie waarin je geboren bent. Ieder heeft daarin zijn eigen plek, maar soms nemen we onbewust de plek van iemand anders in. Omdat we hem of haar willen helpen, omdat hij of zij buitengesloten wordt, iets te kort is gekomen of bijvoorbeeld iets goed te maken heeft. Het volgende voorbeeld dat ik mijn leraar Hans van de Berg hierover vaak hoor vertellen is dat over de broers Jan en Piet.

Op een dag vermoord broer Jan zijn broer Piet. Nu is Piet dood en Jan gaat voor lange tijd achter de tralies. In de familie wordt er niet meer over Jan gesproken. De familieleden zwijgen hem dood. Tot die ene verjaardag vele jaren later. Dwars door de visite loopt neefje Bart een beetje te vervelen en opeens roept er iemand: Kijk nou, hij doet net als Jan!

Misschien ben jij ook een Bart en ben je zonder dat je het weet het leven van Jan aan het leven. Systemen houden er namelijk bijzonder veel van om iedereen erbij te houden. Soms zelfs als dat ten koste van een ander gaat.

Een familieopstelling kan je helpen om meer inzicht te krijgen in het systeem dat jij bij je draagt. Een opstelling kan je ook helpen bij de vraag Wat wil ik? Wil je daar meer over weten? Bel of mail mij. Dan vertel ik je over het systemisch werken en kunnen we samen ontdekken wat ik voor je kan beteken.

ps: Wil je al zelf aan de slag met de vraag Wat wil ik? Noah geeft je alvast een mooie opdracht: Visualiseer eens hoe je leven er over tien jaar uit ziet. Waar ben je dan? Met wie? Wat ben je aan het doen?

Zee

Fri, 18 Nov 2022 12:38:23 GMT

Blijf tot de zee weer zacht wordt

Ik herinner me nog goed een nieuwjaarsdag zo’n twee en een half jaar geleden. Het was een koude, maar mooie eerste dag van het nieuwe jaar en ik stond ergens langs de vloedlijn van de Nederlandse kust te kijken naar een vrouw die zich klaar maakte voor haar nieuwjaarsduik. Ik zag hoe zij zich van haar kleren ontdeed, en met alleen een onderbroekje het koude water inliep. Haar hoofd fier omhoog en haar armen vol overtuiging wijd open gespreid richting de lucht alsof ze wilde schreeuwen “Hier ben ik”, maar dan zonder het geluid te maken.

Ik keek vol bewondering naar haar. Haar kracht en haar kwetsbaarheid, zo op een strand vol mensen, met ontblote borsten het ijskoude water in en het nieuwe jaar tegemoet stappen. No way dat ik haar dat na zou doen. Veel te koud. Veel te bloot. Mij niet gezien. Ook al leek het me ook een fantastische ervaring.

Als ze je roept

Inmiddels heb ik het grote geluk dat ik sinds een aantal maanden een soort van tweede thuis tot mijn beschikking heb in Scheveningen. En in de weken voor de jaarwisseling kwam de vrouw van toen opeens weer in mijn gedachten. Ik heb veel geleerd én losgelaten in de periode tussen de nieuwjaarsdag waarop ik haar het water in zag lopen en de nieuwjaarsdag die aanstaande was. Zou ik het kunnen? Zou ik het durven? Zou ik het doen?

Het antwoord op die vragen was Ja. Op 1 januari 2022 stapte ik van het overvolle Scheveningse strand de zee in. Ik vond het verschrikkelijk. Mijn adem zat ergens achterstevoren ondersteboven tussen mijn oren, mijn voeten voelden alsof er duizenden mesjes in sneden en mijn tanden konden niet stoppen met klapperen van de kou. En het was geweldig. Ik had het gedaan. Mijn comfortzone was een flink stuk opgerekt. Voor dat moment. Want in de maanden die volgende genoot ik weleens waar regelmatig van de zee. Maar er in zwemmen deed ik zeer zeker niet. Pootjebaden ook niet.

Tot een paar weken geleden. Na een bijzondere week op een berg in Portugal is de roep van de zee zo luid, dat ik niet anders kan dan toegeven. Dus wanneer ik in Scheveningen ben…dan ook in de zee. Iedere dag. En dat levert dus niet alleen een – naar het schijnt – uitstekend immuunsysteem op, maar ook leuke, verrassende en leerzame ervaringen. Zo ontdekte ik dat de stroming soms zo sterk is dat ik helemaal niet degene ben die bepaald wanneer ik nat word. Dat wanneer mijn persoontje "echt niet" de zee gaat, ik toch gewoon ga. Dat de zee soms heel koud is en zout. Dat ze soms prikt en soms juist heel zachtjes streelt. Dat we samen kunnen spelen, dat ik mag schreeuwen en gillen tegen de golven. En.. dat ik altijd met een grote grijns het strand weer op loop en mijn warme handdoek in duik. Maar een van de grootste cadeaus kreeg ik vorige week.

Wanneer het pijn doet

Voor het eerst sinds mijn nieuwe zee routine ging ik niet alleen het water in. En hoe fijn het ook was om samen naar zee te wandelen, ik voelde me niet zo lekker. Had last van mijn buik en twijfelde over het wel /niet het water in gaan. Maar ik had in de weken daarvoor al wat stappen in deze richting overwonnen en wist dat ik toch ging, alleen wel in mijn eigen bubbel en tempo. Ook al waren de golven kalm en haar deining zacht, ik vond het verschrikkelijk. Mijn ademhaling schoot weer in de draaimolen en de pijn in mijn buik nam toe.

Bijna, bijna, was ik linea recta weer het strand opgelopen. Maar in plaats daarvan bleef ik. Ik haalde adem. Steeds een beetje dieper en voelde hoe de zee mij omringde. Ik voelde het zout kriebelen over mijn huid en merkte dat mijn benen zachtjes werden opgetild door het water. De pijn in mijn buik veranderde langzaam van een zeurderig gevoel naar een zachte druk. Ik liet me meevoeren door de golven, liep weer een paar passen dieper de zee in, dook in de aankomende golven, liet me meevoeren door de deining en genoot van spelen met de golven.

Eenmaal terug op het strand bleek mijn vriend een soortgelijke én een heel andere ervaring te hebben opgedaan. Ook zijn ademhaling was bij de eerste plons de draaimolen ingestapt, maar waar ik bleef, was hij teruggegaan. In plaats van een grijns op zijn gezicht, leek er eerder teleurstelling door te schemeren. En terwijl we daar over spraken realiseerde ik me dat dit is wat we als mensen vaak doen. Wanneer het moeilijk wordt, we pijn krijgen of bang worden, dan lijkt het onze natuurlijke reactie om iets te gaan doen. Hard werken, pleisters plakken, weglopen. Maar wat nou als we niets doen? Wat gebeurt er met ons, in ons, wanneer we blijven. Gewoon in het zoute water zakken, voelen hoe onze adem op hol slaat, het zout prikt en de kou bijt. Dan ontdekken we dat dat alles is wat er gebeurt: het zout is zout. De kou bijt. Onze adem doet gek. Misschien. Of misschien ook wel steeds een beetje minder. Misschien wordt de pijn dan wel zachter, onze ademhaling rustiger en gaat het water ons dragen. Waardoor wij weer in beweging kunnen komen, om te spelen met de stroming.

Volgens mij is dit ook waarvoor ik er ben, als coach en als begeleider van (familie)opstellingen. Ik ben er wanneer het pijn doet. En ik blijf. Totdat de zee weer zacht wordt en je draagt. Ik blijf. Omdat ik weet dat we daarna weer kunnen spelen met de golven.

Alles eruit

Tue, 01 Nov 2022 15:22:09 GMT

"Zo haal jij alles uit je leven!"

"Haal jij uit het leven wat er in zit?"

"Leer nu hoe jij alles uit je leven kunt halen!"

Alles moet er uit. Uit het leven. En wij moeten het eruit halen. Natuurlijk, moet dat! Ik ben groot voorstander van alles uit het leven halen. En tegelijkertijd: hoe meer ik bovenste zinnen mooi verbeeld op instagram voorbij zie komen of voorbij hoor vliegen in podcasts en te pas en te onpas teruglees in de wervende teksten van online zelfhulpprogramma's, hoe meer ik me begin af te vragen wat het eigenlijk betekent:

"Alles uit het leven halen."

Want alles betekent ook de rommel, de rotzooi, het gedoe en het gezeur. Mag dat er dan niet meer zijn? Hoe zonde zou dat zijn. Juist in die rommel en het gedoe zit ons nieuwe geluk. De mogelijkheid om te groeien als mens. In de puinhopen van ons leven vinden we vaak de belangrijkste lessen en ontdekken we schatten die ons leven zo veel waardevoller maken.

Zo vond ik op de puinhopen die onze levens binden mijn beste vriendin. Zag ik hoe het overlijden van mijn toenmalige schoonvader zorgde voor diepere verbindingen met de mensen om ons heen en ontstond er dankzij mijn scheidi ng ruimte om de relatie met mijn ouders te verdiepen.

Voor mij is die rommel dus van grote waarde en onmisbaar om je te ontwikkelen. En dat is volgens mij waar 'eruit halen wat er in zit' omgaat. Dat je in ontwikkeling blijft, dat je af en toe een prop van de grond pakt en die opruimt. Alleen dan kun jij zeggen dat je alles uit het leven haalt.